Ed foto is van 1978

Edjuh in 1978

Je kunt op de foto's klikken om ze te vergroten.

U kunt de foto vergroten door er op te klikken
Klik hier om te vergroten

Ziekenhuis opnames vanaf 1983 klik op de foto om het te vergroten

Klik op de foto om hem te vergroten
Klik op de foto om hem te vergroten

Deze Operatie was op 31-10-2017

Voor Bot transplantatie

van Heup naar mijn boven Kaak

Onder aan deze pagina kunt U op de knoppen drukken voor de volgende pagina's

 

16 Oktober is het dan zover!.

De Operatie van mijn neus & lip!

 

Hallo Ik ben Ed.

Ik ben 49 jaar oud dit jaar word ik op 9 Oktober 2019  50 jaar.

En ik ben alleen staand/Gescheiden en woon al jaren alleen..

Ik ben geboren in Overijssel.

 

En ja ik ben geboren met een schisis

Zowel Lip-kaak-gehemeltespleet dubbelzijdig.

 

Dit heeft mijn leven ten opzichte daarvan wel behoorlijk beïnvloed.

In mijn jeugd ben ik daardoor ook behoorlijk gepest en niet alleen door kinderen.

Zelfs volwassenen die dan zeggen hey met carnaval hoef jij geen masker op te zetten.

want die heb je nu al op.

 

En scheldwoorden ppppf teveel om op te noemen zoals het meest gebruikte scheldwoord Hazenlip,

Platneus, Laagvliegende lip, monster van Loch Ness, Frankenstein en ga zo maar door.

Kinderen snappen vaak niet hoe dit het leven van een ander kind kan beïnvloeden.

Maar het ergste is wel als het bekenden zijn of En bloedverwanten zijn die dan tegen je zeggen, Kun jij niet met je Hazelip onder de trein springen.

Het is jammer dat zij die beter zouden moeten weten.

Maar door een gebrek aan woordenschat blijkbaar niet anders kunnen dan te schelden.

 

Maar dit alles heeft er wel mede wel voor gezorgd,

Dat ik niet makkelijk contacten leg en niet snel iemand toe laat,

ook al heeft dit in het verleden wel vaak mensen zeer gedaan.

maar is het moeilijk uit te leggen hoe en waarom dit zo is,

Omdat mensen het misschien wel willen begrijpen maar het niet kunnen begrijpen.

En het heeft mij van kinds af aan altijd het gevoel gegeven van alleen te staan zelfs tot nu toe.

Zelfs ook had je mensen om je heen, voelde ik mij toch altijd alleen raar maar wel waar.

 

Het heeft me voor een groot deel al in het begin van mijn leven verhard wat na jaren steeds verder ging.

Dit alles heeft er mede toe geleid dat ik een zelfmoord poging heb gedaan op mijn 18de jaar

1 dag na dat mijn oudste geboren was omdat ik echt het gevoel had dat ik toch niks goed kon doen,

en dat het dan maar beter was als ik er niet meer zou zijn.

Wel raar, dat zo iets je het gevoel geeft dat je nergens bij hoort.

 

Al hoewel ik wel sommige mensen heel dankbaar ben dat zij ten tijden van mij jeugd,

mij wel in bescherming namen tegen mensen die mij uitscholden.

Zoals bijvoorbeeld mijn ooms en Tantes etc. zij gaven mij vaak meer het gevoel dat ik er wel mocht zijn,

in tegenstelling tot sommige mensen die dichter bij huis waren van mij.

 

Desondanks is het misschien heel egoïstisch van mij, dat ik heel blij ben dat dit mijn kinderen,

wel bespaart is gebleven.

 

Maar als ik in het ziekenhuis kom,

en ik zie hoe goed ze nu zijn geworden en qua begeleiding van de kinderen, maakt het me blij.

Hoe goed dit nu in werk  gebracht word helaas was dit in mijn tijd niet zo.

Niet dat ik de artsen van toen af wil kraken dat niet want zij leverde goed werk voor die tijd wat toen beschikbaar was, want zij hebben alles op alles gezet om het zo goed mogelijk te doen en heb aan vele van hen heb ik ook nog mooie herinneringen.

 

Maar tegenwoordig word men ook begeleid door een psycholoog,

Wat in mijn ogen wel goed is voor het kind zodat ze er mee leren omgaan.

Wat mij wel aan het denken zet soms, van hoe zou het er voor mij hebben uitgezien,

Als dit ten tijde van mijn jeugd de begeleiding etc. er was, hoe had mijn leven er dan uit gezien.

En had ik dan misschien niet bepaalde dingen mee hoeven te maken die ik helaas  nu wel heb moeten door maken.

Had ik dan misschien ook wat socialer geweest, en had ik mij zelf dan wat meer naar voorgrond durven te zetten,

en had ik dan mij zelf misschien wat opener naar anderen durven op te stellen.

Ten opzichte van nu, dat ik zeer gesloten en teruggetrokken ben.

 

En vele kennen mijn als een stille maar sterke man, een man die vaak lacht maar van binnen wel kan janken vaak.

Heel raar om dit nu zo op te typen.

Ook om dat vele je anders kennen en ik nooit mijn zwakke kanten liet zien aan anderen.

Zelfs niet aan hen die met mij leefden of in mijn directe omgeving waren.

Ik heb altijd geleefd als, je moet je zwakke kanten niet laten zien.

Want anderen maken daar misbruik van als ze je zwakke kanten leren kennen.

Maar in werkelijkheid leef je dan in je eigen gevangenis,

En moet ik wel eerlijk bekennen, dat als men mij nu vraag hoe gaat het.

Ik mij zelf er regelmatig nog op betrap, dat mijn antwoord dan is, Goed hoor !.

 

En tja iets wat je, je zelf jaren lang aangeleerd hebt, raak je niet zo maar 1,2,3, meer kwijt.

Waardoor ook veel mensen geen raad met je weten, als ze je net leren kennen.

En omdat vele de tijd niet willen nemen om iemand te leren kennen.

 

Ook meng ik mij niet makkelijk op verjaardagen tussen de menigte, of het nu bekende waren of familie of vreemden enz.

Ik was en ben altijd die ene persoon die in een hoekje zit, en altijd alles observeert maar zeer weinig praat.

 

En zou ik dit liever anders zien?, Ja natuurlijk maar hoe moet je het uitleggen, dat wat je hebt, en wat je voelt etc.

Aan iemand die niet het zelfde of iets gelijks heeft mee gemaakt, het is niet uit te leggen aan mensen,

Het is iets wat je zelf moet door staan, om te begrijpen hoe of wat ik voel etc.

 

En ja die houding heeft er mede ook voor gezorgd dat ik ook mensen verloor.

Maar kan ik alleen zeggen het spijt me dat ik niet opener was naar hen toe.

Maar Hoop ik wel dat zij ook begrijpen dat het moeilijk is om iets wat je,

je heeft gevormd, dat het dan moeilijk is om dat in één keer af te leren,

Ook om dat je zoveel mee gemaakt heb vanaf jongs af aan en zelfs je naasten,

Dan zeggen, niemand wou jou wat doe je hier rot op etc.

Als zij dit al kunnen zeggen, dan is dat je juist de bevestiging,

van het geen wat je altijd al dacht en voelde van kind af aan.

 

Maar goed tegen hen die ik er mee gekwetst heb,

Zeg ik dan Sorry! het spijt me dat ik niet opener was.

Het is een kwestie van tijd, om iemand te leren kennen en tja in mijn geval misschien iets langer.

Dat wil niet zeggen dat ik geen moeite wil doen voor hen die in mijn leven komen.

Maar is de vraag, heb je tijd genoeg om mij te willen leren te kennen.

 

Enkele mensen die ik in mijn tijd heb leren kennen hadden dit geduld en vele niet.

Sinds lange tijd lied ik nooit mijn gevoelens zien etc.

 

Tot ik iemand leerde kennen die veel met mij praatte en mij zelf op die punten kon raken.

Dat ik dat geen wat ik sinds mijn jeugd niet meer gedaan had kreeg die persoon mij aan het huilen.

En als ik eerlijk ben dan moet ik wel zeggen dat het mij behoorlijk goed deed.

Ik ben die persoon dan ook zeer dankbaar hier voor en enkele anderen.

 

Ook al is het maar iets kleins zoals iemand aan het huilen brengen.

Soms zijn het juist die kleine dingen waardoor je weet ja jij,

jij bent echt ondanks wat anderen er ook van zeggen.

En ben ik ze heel dankbaar voor dat ze in mijn leven kwamen.

Dat waren en zijn de mensen die contact met je zoeken en je behandelen als mens.

 

En niet uit medelijden of wat dan ook lief en aardig tegen je doen.

Want daar heb ik er ook heel veel van gekend.

 

En mede daarom is het misschien  Egoïstisch van mij,

Maar god zij dank, is deze ellende mijn kinderen bespaart gebleven,

Omdat ik, als geen ander weet hoe moeilijk dit is, en zelfs later in het leven,

 

Mensen zeggen dan altijd het draait om de binnenkant van iemand.

Maar helaas is dit in de werkelijkheid echte heel anders.

En eigenlijk hoort het niet zo te zijn, maar helaas voor zeer veel mensen,

wil het oog ook wat, en tja wie ben ik om hun dat kwalijk te nemen.

 

Dus daarom heb ik mede ook door andere gezondheid ’s problemen,

In januari 2017 , dus besloten om te stoppen met roken,

En toch aantal veranderingen te laten doen.

Zover dit medische mogelijk is, en verantwoord is,

Ik had dit te vaak uitgesteld om dat ik een keer wakker ben geworden tijdens een operatie.

En door dat dit gebeurt was ik bang om weer onder het mes te gaan.

Maar goed!..

Inmiddels heb ik al 2 operaties Onder gaan ondanks de angst er nog wel is,

En momenteel sta ik op de wachtlijst voor een nieuwe operatie.

Voor correctie aan lip en neus die als goed is dit jaar in 2019 nog plaats zal vinden..

 

Mocht U na het lezen vragen hebben etc. kunt U die altijd via het contact formulier sturen.

 

ik zou dan zo goed als het kan proberen te antwoorden.

 

Ik dank U voor het lezen!

 

Groetjes van Ed